کفش (روایت جاده ها و ماندن ها)

سلام. به «سایه روشن» خوش اومدید.

امشب می‌خوام درباره همسفری حرف بزنم که پا‌به‌پای ما، تمام خاکِ راه‌ها رو لمس کرده، اما جاش همیشه روی زمینه؛ زیرِ پاهای ما.

«کفش».

اولین کفش‌ها تکه‌های ساده‌ای از چرم بودن که با طناب به پا بسته می‌شدن تا انسان بتونه روی سنگ‌های تیزِ کوهستان قدم برداره. اما خیلی زود، کفش‌ها تبدیل شدن به راویِ قصه‌های ما.

کفش‌ها بیشتر از هر لباس دیگه‌ای، شخصیتِ ما رو لو می‌دن. کفش‌های گِلیِ یک کارگر، کفش‌های پاشنه‌بلند و براقِ مهمانی، یا کتانی‌های کهنه و ساییده‌شده‌ی یک مسافر. هر خط و خشی که روی کفش شما می‌افته، یادگارِ یک راهه؛ یادگارِ یک تصمیم.

تا حالا به کفش‌هاتون نگاه کردید؟ اونا داستانِ رفتن‌ها و موندن‌های ما رو با خودشون حمل می‌کنن.

کفش‌ها به ما جرئتِ «رفتن» می‌دن. وقتی بندِ کفش‌هاتون رو می‌بندید، یعنی تصمیمتون رو برای حرکت گرفتید. یعنی می‌خواید از جایی که هستید دل بکنید و به سمتِ ناشناخته‌ها قدم بردارید.

اما بزرگ‌ترین کارِ کفش فقط محافظت از پا نیست؛ کفش هر روز به ما یادآوری می‌کنه که برای رسیدن به هر مقصدی، باید قدم‌به‌قدم جلو رفت.

امشب، وقتی کفش‌هاتون رو دمِ در جفت می‌کنید، به این فکر کنید که امروز شما رو به کجاها بردن. آیا به سمتِ اهدافتون حرکت کردید، یا فقط دورِ خودتون چرخیدید؟ و مهم‌تر از همه، فردا دوست دارید با همین کفش‌ها، چه قدمِ تازه‌ای بردارید؟

حالا دوست دارم بدونم کفش‌های شما، راویِ کدوم راه‌ها و خاطره‌ها هستن؟ برامون بنویسید که این روزها در مسیرِ رفتنید، موندن یا شروع کردن.

اگه فکر می‌کنید این قسمت می‌تونه همراهِ مسیرِ کسی باشه، «سایه‌روشن» رو باهاش به اشتراک بذارید.

دلتون آروم تنهاییتون دنج تا سایه‌روشن بعدی بدرود.